Bin bir türlü zorlukla yaşayan insanoğlunun tek dayanağıdır hayaller. Gündelik yaşamında elde edemediği mutluluğu kurduğu belki de hiç yaşayamayacağı hayallerle yaşamaya çalışır. Hayallerini kurarken ne zaman kavramı kalır ne de madde. Önemli olan tek şey o anki mutluluğu olur. Hayallerinde yıllardır özlemini kurduğu paraya da sahip olabilir, deliler gibi çalışıp koltuğuna oturmayı planladığı makama da ulaşır.
Aklının ermeye başladığı zamanlardan sonra ilk kurduğu hayal ise araba, para, başarı değil de güzel bir sevdicek, tatlı bir ilişki olur. Bu hayali zihninde yaşayacağı kişiyi ilk önce öğretmeninden ya da komşusunun liseye giden genç çocuğundan seçer. Biraz daha büyüyüp de artık aşkın, sevginin daha bir farkına varmaya başladığında hayallerinin şekli daha farklı hallere bürünür.
Günlerden bir gün birisiyle tanışır. O tanıştığı insanoğluna o kadar güzel anlamlar yükler ki hayatının en büyük hayalini kurmaya başlar. Birlikte geçen her saniyenin sonuna kendi dünyasında yıllar ekler. Gözlerine bakarken ona sevdiğini söyleyeceği anı, beraber yürürken nikahtan sonra evlerine yürüdükleri anı, bir çocuğu severken bebek sahibi olacaklarını öğrendikleri anı hayal eder. Hayallerini sadece birlikte olmakla, evlenmekle sınırlamaz. O hayalleri yaşatana göre zaman sınırı olarak mezarı seçer. Ölsem dahi onunla olmalıyım der, bunun hayalini kendine yaşatır.
Hayallerini beklentiye dönüştürdüğü an o hayal dünyasını terketmesi daha da zorlaşır. Çünkü öylesi bir hale sokar ki kendini; tüm benliği, vücudu, kimyası o hayallere uymaya başlar. Hayallerini gerçek hayata taşımaya başlayışının ilk belirtilerini görür ama saklamaya çalışır bütün bunları. Zanneder ki sakladıkça, yaşamamaya çalıştıkça o hayaller yok olacaktır. Halbuki hayallerinin vücudunda her vuku buluşunda daha da kuvvetlenir o hisler. Daha bir sarıp sarmalar ruhunu.
Hayalleriyle mutlu oldukça daha da büyütür onları insanoğlu. Büyüdükçe beklentileri de artar. Artan beklentileri bitirebilecek tek bir şey vardır. Ondan ise olabildiğince kaçar ki hayalleri, süren mutluluğu son bulmasın. Ama an gelir ki günlerce, aylarca belki de senelerce kurulan hayaller tek bir cümleyle yalan olur. İnsanoğlunun kendine yaşattığı mutluluk en derin acıya, zihninde kurduğu tüm planlar yıkıma, hayalleri ise onu yeyip bitiren canavara dönüşür.
Kabullenemez hayallerinin yok oluşunu. Yok olan sadece hayalleri değil, onlarla beraber kendi benliğidir nitekim. Kendini koruyabilmek için inkar eder olan biteni. Ama nafiledir tüm çabası. Hayallerden geriye uyuşuk bir zihin, bezmiş bir beden ve pörsüyüp eskimiş duygular yığını kalır.
Hal böyleyken insanoğlunun hayattaki en büyük mutluluk kaynağı en büyük eziyet aracına dönüşür. Kendine yaşatabileceği en büyük acıları, sıkıntıları yaşatır, hayallerine lanet eder.
Sonra oturur düşünür insanoğlu eğer becerebilirse. Hayatından hayalleri çıkartıp atmalı mıdır yoksa mutluluğa başka bir şans vermeli midir? Bunun cevabı ise kişinin ne kadar güçlü olduğuna göre kendine yol çizer.
