19 Eylül 2010 Pazar

Elmanın Diğer Yarısı

İnsanoğlunun ömrünün her günü kendisine layık olacağını düşündüğü sevdiceğini aramakla geçer. Sevdiceği sadece evleneceği kadın ya da adam değildir elbette. Olur da hayatını beraber tüketebileceği bir bünye bulduğunda kendisinin devamı olacak çocuklarının da aynı evlendiği kişi gibi kendisine sevdicek olmalarını bekler. Öyle ki; doğmuş olan çocukların başka bedenlerde kendilerinin birer yansıması olduğunu ya da olacağını bilir. Ancak temel sorunun dünyaya getirdikleri yeni canlar değil, bu bedenlere hayat katabileceği diğer bünyeyi bulmak olduğunun farkındadır.

Eğer ki aradığını bulabilirse; o bünyeye kendisinin diğer parçası olarak isimlendirir, "eşim!" der. İnsanoğlu o "eşim!" diye çağıracağı bünyelerde onlarca şey arar. Bunların içinde aradığı şeyleri listeleyip senelerce bu listenin tamamını karşılayacak olanı bekleyen de çıkar, gönül teline ufak da olsa dokunmayı becerebileni - evliliğin doğası gereği - bir ömür boyu hayatına dahil edeni de. Deliler gibi hayatının insanını arayanlar o bünyelerden neler beklemez ki. Romantik olsun, hiç bir zaman uslanmayan çılgın bir aşık olsun, yemek yapmayı bilsin, ev işlerinde yardım etsin, çocuğun altını değiştirmeyi becerebilsin diye bu listeyi uzatır gider.

Ama insanoğlunun atladığı nokta evliliğin temelde böyle bir şey olmadığıdır. Birbirine "eşim!" diyebilenler aslında ilişkilerini bambaşka boyutlara taşımayı becerebilmiş kişilerdir. Öyle boyutlara geçmişlerdir ki karşısındakine o kelimeyi kullanabilmek için listelere, sıfatlara, herkeste bulunabilecek fiziğe ihtiyaçları olmadığının farkına varabilmişlerdir.

Her canlı bünye bir takım eksikliklerle ya da kusurlarla doğduğundan bu farklılıklar hayatlarına bir şekilde dahil olur. Zamanı geldiğinde hayatlarına dahil olup kendisine "eşim!" dedirtebilen kişiler bu yarım kalmış yerleri tamamlayıp onlarla bir bütün oluştururlar. İşte o eşler sinirli olan bir ânı ufacık bir gülümsemeyle, huzursuz bir bakışı kocaman bir sarılışla mutluluğa dönüştürebilen, kişinin gerek fiziki gerek duygusal gücünün yetmediği yerlerde elinden tutup olamayanı olduranlardır.

Her geçen dakikayla birbirlerini öyle bir tamamlarlar ki ayrı geçen ufacık anlarda dahi yokluklarını farkederler. Bir elmanın diğer yarısı olabilmeyi becerebilen çiftler ömürlerinin son demlerinde etraflarında kimseler olmasa bile beraber geçen saniyelerden zevk alıp bir diğerinin yüzünü güldürebilmeyi başarırlar.

Hepimizin diğer yarısını bulabilmesi dileğiyle...

14 Eylül 2010 Salı

Seni Seviyorum

Sevmek eylemi kendisiyle beraber doğduğundan olsa gerek çok kolay sever insanoğlu. Hoşuna gidebilen her şeyi sevmeye müsaittir çünkü doğası. Çiçeği, böceği, şiiri, fotoğrafı sevebildiği gibi insanı da sever. Sevdiği şeye çabucak bağlanıp hayatını sevdiğine göre de düzenleyebilir aynı bünye. Severken sonunun ne olduğunu düşünmez, gerek yoktur nitekim. Sevdiğini söyleyip de reaksiyon alabileceği tek yer vardır insanoğlunun; sevdiceğinin yüzüne en değerli iki kelimeyi söylemek.

O iki kısacık kelimeyi sevdiceğe söylemek o kadar zordur ki aslında yerini, zamanını, şeklini planlar durur. Duygularının mükemmeliyetine inanırken söyleyeceği kelimelerin de ağzından mükemmel şekilde çıkabilmesini ister. Öyle ki sevme fiilinin kelimelere dökülmüş hali herkese söylenebilecek kadar basit değildir.

Sevmeyi temsil eden güzel tümceler elbette iki cümleden ibaret değildir ama bu iki kelimenin bir araya geldiği hali kadar duyguları, hisleri apaçık ifade edebilecek başka cümle yoktur. İşte bu yüzden öylesine kıymetlidir ki gereksiz insana gereksiz zamanda söylemek kadar aptalca bir şey yapamaz insanoğlu.

İnsanoğlunun onca kalabalığının içinde bu cümleyi sıklıkla söyleyip işitenler vardır bir de. İşte onlar; doğarken içlerinde olan sevme becerisini zamanla kaybedenlerdir. Yaşamın en büyük mucizelerinden birini reddeden hayatlardan büyük aşklar da uzun süreli bağlılıklar da beklenmez. Sevmenin sıradanlaştığı bünyeler o andan sonra insanoğluna sunulan güzellikleri algılayamazlar artık.

İnsan olmanın getirdiği güzellikleri doyasıya yaşayabilmek için sadece iki kelime. Yerinde, zamanında ve doğru kişiye. Sıradanlaşmadan, hissederek:

"Seni seviyorum."

8 Eylül 2010 Çarşamba

Gönülden Iraksa Gözden de Irak

İnsanoğlu her zaman sevdiği şeyleri kendisine yakın tutmaya çabalamıştır. Sevdiği şeylerle geçirdiği zamanlar hayatına bambaşka renk katacağından onları olabildiğince çabuk hayatına dahil etmeye debelenmiş, sevdikleriyle beraber becerebildiği kadar vakit harcamıştır. Küçük bir çocukken babasına defalarca yalvararak aldırttığı uzaktan kumandalı arabası ya da oyuncak eviyle saatlerce oynar, bir kere olsun bıkmaz. Becerebilirse yatağının baş ucuna koyup, bir sonraki sabah tekrar oynayarak geçireceği saatleri hayal ederek uykusuna dalar. Aynı çocuk büyüdüğünde başka başka şeyleri sevmeye başlar. Sevdiği şeyin adını futbol takımı koyduğu da olur, bir topuklu ayakkabı markası da. Sevdiğine ulaşmak için fedakarlıklar yapar. Desteklediği futbol takımının bir maçına gidebilmek için üç gün aç gezmeyi kabul edebilir. Buna benzer seçimi beğendiği ayakkabıyı alıp giyebilmek için başka zevklerinden mahrum kalarak da yapabilir. Ama bütün bu vazgeçişlerinin sebebi sevdiği şeye kavuşabilmek, ya da yakın olabilmektir.

Aynı insanoğlu hep yanında olsun, beraber vakit geçsin, eğlenirken seninle beraber olsun istediğin kişinin adını ise sevdicek koyar. Sevdicekle sadece ânını paylaşmakla kalmaz; ona hayatını, duygularını da açar. Her hissettiği duyguya onu da dahil eder. Bütün bunları yapar ki aldığı her nefeste yamacında dolansın istediği sevdiceği daha da yakın olsun kendisine, hislerine.

Sevdicek adını verdiği insanı elde edebilmek için harcadığı onca çabanın ardından eğer bir şekilde kendisinden uzağa gittiğini görüp hislerinin değiştiğini fark ederse; gözünde küçüklüğünden hatıraları canlanır. Minicik bir çocukken daha güzel bir oyuncağı mağazada gördüğünde babasına alması için yalvardığı, yatağının baş köşesine koyup rüyalarında görmeyi dileyerek uyuduğu oyuncağı nasıl unuttuğunu hatırlar.

Saatlerini, günlerini hatta yıllarını harcadığı sevdicek; bir gözden ırağa düşme ile insanın gönlünden de düşüverir. Ama bazı ilişkiler vardır ki tam tersi olur, sevgili gönülden ırağa düşer. İnsanoğlu gönlünden ırağa düşen sevgili ile artık daha fazla iletişimde kalmaz. Onu gözünden ırak köşelere iter.

Unutulan oyuncak artık pistir, kötüdür. Ama yeni oyuncağın karşısında gözü dönen çocukta "gelip geçici bir heves" olmayı hak etmeyen o güzel oyuncak başkalarında hak ettiği değeri bulur. Öylesine değer görür ki büyüse dahi masasının bir köşesinde kendine yer edinmeyi becerir.

4 Eylül 2010 Cumartesi

Tercih Meselesi

Tercihleriyle hayatına şekil verir insanoğlu. O tercihlerle kendi yoluna bir çizgi çizip onu takip etmeye çalışır. Hayatında yapacağı o kadar önemli tercihler vardır ki o seçimin yapıldığı andan öncesi ve sonrası diye yaşamını parçalara böler. Tercihlerini olabildiğince tartarak, diğer tercihleriyle uyumlu yapmalıdır ki ileride yaptığı seçimler birbirleriyle çakışmasın, bir diğerini bölmesin.

İnsanoğlunun yaptığı tercihler üzerine giydiği kıyafetten tut da, hayatını kazanmayı istediği mesleğe kadar geniş başlıklara dağılır. Fark etse de etmese de yaptığı her tercih O'nun hayatını şekillendirip bir biçime sokar. O biçimin düzgünlüğü ya da dağınıklığı insanoğlunun yaptığı tercihlere göre kendine şekil biçer.

Yapacağı en esaslı tercihlerden birisi de hayatına dahil edeceği insan üzerinedir. Öylesine dikkatli seçmelidir ki; hayatının her zerresinde uzun ya da kısa bulunacak kişinin varlığı beraberinde hayatına biçmeye çalıştığı şekile düzgün yansıyabilsin. Bu seçimde yapacağı ufacık bir hata diğer yaptığı güzel seçimleri alıp götürebileceği gibi insanoğlunu da ta en başa, sıfır noktasına da taşıyabilir. Artık o noktadan sonra yapılan yanlış tercihin düzeltilmesi imkansız hale gelir.

Hatalı tercihlerin sonucu bir tek seçim yapanı da etkilemez. Hayat insanoğlunun etrafında sarmaşık gibi öylesine dolaşır ki nereye, ne zaman, nasıl dokunduğunu hissettirmez bile. Ailesi, arkadaşları, ona bir şeyler hisseden insanların hepsi yapılan yanlış tercihten nasibini alır. Sevdicekle alakalı yanlış tercih ise genelde tek bir kişiyi, hatayı yapanı, etkiler.

Tercihini yanlış şekilde kullananın fark edemediği şeyler vardır. O'na değer veren insan artık yoktur. Kaybettiği sadece sevdiceğin sevgisi, ilgisi, gözündeki değeri değil; aynı zamanda sevdicek sıfatını o andan sonra taşımayan, taşımayacak olanın kendisidir.

İnsanoğlu sevdiceğin kaybedildiği andan çok sonra tercihini yanlış yapıldığını fark eder. Ama gel gör ki kaybedileni geri getirmek mümkün değildir. Ölüyle diri arasındaki fark gibi tercihi yapanın hayatına dahil olup olmamak kendine fark koyar.

Şair tercih meselesine şöyle der:

"Kapın her çalındıkça
O mudur diyeceksin
Beni kaybettin artık
Sen çok bekleyeceksin

Hele bir yalnız kal da
Nasılmış göreceksin
Beni kaybettin artık
Sen çok bekleyeceksin"