Ayrılık

Hangi türlüsü olursa olsun ayrılıklar her zaman zor olmuştur. Sevdiğin herhangi bir şeye sırtını dönüp gitmek, onu orada bırakmak yepyeni sayfalar açmaya çabalamak günlük bir işmiş gibi kolay olamamıştır. Bıraktığın gün gelir yıllarca içtiğin sigaradır, gün gelir ömrünü adamayı düşündüğün sevdicektir. Terketmesi o kadar zordur ki ayrılmayı uzattıkça uzatırsın. Bu içtiğim son sigara, bu yazdığım son şiir, bu beraber çıktığımız son yemek dersin ama o sonu getirmeyi beceremezsin bir türlü.

Ayrılırken hissedeceğin yegane şey saf acı olacağından ondan kaçabildiğin kadar kaçarsın. Sana acıdan bile zevk almayı bir şekilde öğrettilerse de bu acıyla baş etmeyi hepsinden başka, daha bir acıdır. Biberin acısını su, yaranın acısını ilaç ile çare bulabilirken ayrılığın acısına en sağlam çare addedilen zaman ile bile çözüm getiremezsin. Ayrılığın acısı başını öylesi döndürür ki mantıklı düşünmekten uzaklaşır, saçmalıklarla dolu bambaşka bir dünyayla kendini uyuşturup çıkış yolu bulmaya çalışırsın.

Ayrılıkların en zoru ise sevdiceği bırakıp gittiğin an olarak kendini hayat çizgine mıhlar. Gönlünün her teline dokunabilmeyi becerebilmiş bir taneye oracıkta veda etmek ölüm gibi kendine değer biçer. Öyle ki her kelimesinde içini titretebilmeyi becerebilmiş sevdiceğe son bir defa sarılabilmeyi, son bir sefer öpebilmeyi istersin ama ayrılık girdiyse araya artık nafiledir tüm çabalar.

Ya da şanslısındır. Çekip gitmeden önce sana öyle bir fırsat verir ki son defa gözlerinin içine bakarak seni seviyorum diyebilirsin. Ne kadar kötü olursa olsun ayrılığın sebebi son bir defa sarılırsın sıkıca. Ve usulca, sevdiceğin yanağına bir buse konduruverirsin. Adını veda busesi koyarsın. Giderken gururu falan ayaklarının altına alırsın, utanmadan ağlarsın. İnsanların görmesi umurunda olmaz, şuursuzca ardından göz yaşlarıyla bakarsın. İçten içe belki geri dönmesi için bir umut vardır diye düşünürsün ama bunun yalan olduğunu kendine bile söyleyemezsin.

Gitmiştir, bitmiştir...