İnsanoğlunun iki karmaşık bütünlemesi oldu ilgi ve güven. Nasıl bir çarpışmaya neden oluyorlarsa ne kavgaları bitti ne de yakınlaşmaları.
İlgi her zaman çekici olmuştur insanın hayatında. Duygularını, egosunu, hormonlarını, her şeyini tatmin edebileceği bir olgu oluşundan bulduğu yere anında yönelmiştir insanoğlu. İlginin sürekliliği ise yönelinen yerden kopmayı zorlaştırır. Öyle ki; insanın gördüğü ilgi onu buna bağımlı hale getirir, hep daha fazlasını bekler.
İnsanoğlunun gördüğü ilginin yanına bir de güven olgusunu ekleyebildiğiniz an kazanırsınız onu. O güveni hissettiği andan itibaren bağımlılığı bir kat daha artar. Görülen ilginin daimiyetini hisseder, bitmeyeceğini düşünür. Abes şeyler olmadığı sürece kişiye kazandığı güvenini kaybetmez insan.
İlgi ve güveni başlatan kendileri değildir ama bunların devamlılığını sağlayan her zaman ikisinin karşılıklı varlığıdır. İnsanoğlu güvenemeyeceğini bildiği birisine hiç bir zaman o düşünceyle yönelmez. Bilir ki güvendiği an kendisini kazık yemeye hazırladığı andır. Güvenemediği bir kişiden her zaman sıkıntı çekmeye mahkumdur çünkü. Güvenin olmadığı ilgi ise her zaman geçersiz olmuştur. İlginin devamlılığını sağlayan karşılıklı duyulanı olduğundan ötürü, görebileceği ilgiye güvenemeyen insan dahası için kendisini zorlamaz. Nitekim karşılıksız ilgi küçük çocuğun bin bir hevesle leğenin içinde yaptığı ama güneşe karşı bırakılan kardan adam gibi usul usul erir. Ne çocuk fark eder kardan adamın eridiğini, ne de güneş fark eder o soğukta dahi yakıcı olabileceğini.
İlgi ve güvenin olmadığı bir ilişki beklemeyin insanoğlundan. Çünkü o ilişki ne başlar, ne de biter.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder