Ezelden beridir batıl inançlarla yaşadı insanoğlu. Onlarca şeyden medet umdu aynı anda. Öyle şeylere bel bağladı ki kendisinin dahi neye güveneceğini şaşırdığı şeyler oldu. Kara kedisinden tuttu da, kara cuma'sına kadar olabilecek en abes şeylerden korktu. Yenilmez olmak için müsabakaya çıktığı sahaya Afrika'dan tavuk bacağı da sakladı, sonraki nesili de aynı okulu okusun diye üniversite bahçesine bebeğinin düşen göbeğini de gömdürdü.
Her toplum kendisine has batıl inancını üretirken ben kendimce ufaktan başka bir batıl inanç geliştirdim; bir çift maviliğe bağladım dünya kadar şeyi. O mavilikler öyle muazzam ki güneşin ışığıyla pırıl pırıl parlarken, ıslandığında gökkuşağında olmayan renkleri sunabiliyor karşısındakine. Öte yandan, aynı mavilikler döndüğü yere sevgi, mutluluk, aşk da salabilecek beceride.
Ve inanıyorum ki;o mavilikler bana döndüğünde koruyor tüm kötülüklerden, sevgisizlikten, aşksızlıktan, mutsuzluktan, huzursuzluktan. Minicik bir bebekken annemin atletime iliştirdiği mavi boncuk gibi sürekli benimle, hemen yanı başımda, bir anne şefkatiyle bekliyor beni.
O maviliklere bir mavi boncuk da benden olmalı.
Korunsun ki korusun.
Kötülük uzaklaştırılsın ki kötülüğü uzak tutsun.
Ve onlar ile ¨O¨ sevilsin ki sevsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder